¡Moitas grazas a Félix Álvarez pola súa colaboración!
Para máis info sobre Félix Álvarez, podedes visitar o seu blog e seguilo no seu twitter.

∼ † ∼ † ∼ † ∼

Regresei pola fresca sala de préstamos da Biblioteca pública de Ourense a buscar que hai sobre Naschy, Ossorio e Tesla. Cada vez sonme máis familiares e, aínda que a miña memoria non é moi boa, gústame seguir sabendo deles. Así, feita a investigación (que a podes facer desde casa, tamén), pilleime unha publicación. Son unhas memorias de Paul Naschy.
Se estas foron publicadas en 2008, existen as máis coñecidas de 1997 (Memorias dun home lobo), así que algo novo contarán, verdade? Non podo facer a comparativa, fóra de adiviñar que todo o que diga referido a este últimos dez anos é novo. Xa, pero non sei se amplía algo respecto do xa dito.
Este libro é de pouco máis de duascentas páxinas pero a parte de biografía compartida é dunhas 178. Compleméntase cunha introdución de Alberto de Cuenca e un epílogo de Quentin Tarantino que non van máis aló de 8 páxinas escritas. As dedicadas ás fotografías non están numeradas pero ocupan 10 follas.
Estas memorias apelan á máquina do tempo de H. G. Wells e non son linealmente cronolóxicas senón que van un tanto ao ritmo do autor, ao que lle xorde cando cita unha película, a unha persoa ou un acontecemento. E están redactadas nun estilo breve e áxil que che leva a seguir máis e máis. Son emotivas. A alegría de poder expresarse e de verse recoñecido pasa, ás veces, ao agre recordo da súa soidade e achegas dentro do cinema.
Naschy
Pero non só de cinema se fala e don Jacinto rescata recordos das súas épocas como competidor, dos obstáculos que sufriu na súa carreira halterofílica, das mulleres da súa vida (ou, polo menos, dalgunhas), do apoio que atopou no seu pai, muller e fillos e o baleiro que padeceu por parte da súa familia cando elixiu dedicarse ao deporte e ao cinema, lonxe das traxectorias serias que lle prevían como arquitecto ou enxeñeiro. Eu púxenlle voz a este librillo entrañable e imaxinei ao Naschy dos últimos anos abrindo a porta da súa casa, pedíndoche a cambio un pouco da túa felicidade e o teu sangue e desculpándose por non tomar un viño contigo á luz do plenilunio. Cousas da imaxinación ou da esperanza. Jacinto Molina tiña esa férrea convicción de que a lúa volvería brillar na noite escura da senda que el forxou en solitario.
Pouco despois da publicación deste libro morreu, así que é unha fonte bonita de datos e anécdotas para coñecelo. E ao acceso de calquera que se pase pola biblioteca da ourensá e empedrada Rúa Concello. Unha fonte de datos que non queda neles senón que é unha colección emotiva de recordos que flúen coa presteza dunha conversación ou do monólogo que se produce nunha conversación, cando quen fala entra en barrena e quen lle escoita sorrí e queda embobado, pedindo máis e máis.
Neste monólogo dialogante aparecerán as fotografías, como cando agora sacamos o móbil e damos cor ao que dicimos co que mostramos nunha pantalla. Son fotografías en branco e negro, coa súa respectiva lenda, impresas no mesmo papel das palabras. E recollen escenas de películas e de encontros cinéfilos, portadas e ata un acontecemento familiar. Por iso veremos a Paul Naschy actuando, recibindo a Medalla de Ouro de Belas Artes, posando xunto a Tarantino ou xunto á súa esposa e fillos.
Forma parte este libro de toda unha colección e é un bo apuntamento autobiográfico que se le con gusto e rápido, a falta de tempo ou dun exemplar das Memorias antes citadas, con case o dobre de páxinas que estas.

∼ † ∼ † ∼ † ∼

 

→Podes levarte para casa “Cuando las luces se apagan” de Jacinto Molina buscando na sala Xeral a sinatura [B MOL cua].

∼ † ∼ † ∼ † ∼

Advertisements